<p>Jan Noeverman</p>

Jan Noeverman

(Foto: )

Verantwoordelijkheid

  Nieuwsflits

Als vader probeer ik mijn kinderen naarmate ze ouder worden meer verantwoordelijkheid te geven. Dat valt niet altijd mee. De afgelopen dagen had ik er een gesprek of ‘discussie’ over met mijn oudste zoon. Als ouder wil ik soms graag dat hij dingen anders doet (zoals minder gamen, eerder naar bed). Ik merk dat ik als ouder geneigd ben soms in te grijpen en de behoefte heb aan duidelijke(r) afspraken met elkaar. Mijn zoon ervaart dat als gebrek aan vertrouwen, als bemoeizucht. “Dat is mijn eigen verantwoordelijkheid”, is zijn reactie. Daar heeft hij natuurlijk een punt. Het opleggen van regels of het verbieden van zaken helpt niet echt om verantwoordelijkheid te nemen.

In de samenleving zie ik op dit moment min of meer hetzelfde gebeuren. De overheid roept ons op onze verantwoordelijkheid te nemen om zo met elkaar te voorkomen dat het coronavirus zich verspreidt. Zodra er echter echt regels of verboden opgelegd worden, is de reactie steeds vaker: “dat is mijn eigen verantwoordelijkheid”.

Zeggen dat het je eigen verantwoordelijkheid is, is nog wel wat anders dan ergens echt verantwoordelijkheid voor nemen. “Dat is mijn eigen verantwoordelijkheid” wordt dan gebruikt als excuus om te doen wat iemand zelf wil, zonder rekening te houden met anderen. Het betekent dan: “dat maak ik zelf wel uit; ik ben aan niemand verantwoording schuldig.” Ergens echt verantwoordelijkheid voor nemen betekent dat je verantwoording durft af te leggen tegenover anderen en aanspreekbaar durft te zijn op het resultaat. Daar hoort bij dat je bereid bent antwoord te geven als anderen je kritisch bevragen op je keuzes, op je gedrag en de gevolgen van je acties. Het betekent dat je een taak die je hebt gekregen goed, zorgvuldig en gewetensvol uitvoert en alles doet wat in je vermogen ligt om die taak tot een goed einde te brengen. Tot slot betekent het ook het aanvaarden van de gevolgen van je acties en daarvoor staan.

Op dit punt leert de vervolgde kerk mij een belangrijke les. Vervolgde christenen laten zien wat het betekent om als christen te leven ondanks lijden en vervolging. Zij geven invulling aan de oproep uit de eerste brief van Petrus om als christen in zulke omstandigheden de verantwoordelijkheid te nemen voor een goed leven. Zo schrijft hij in 1 Petrus 3:1-17: “En wie is het die u kwaad zal doen, als u navolgers bent van het goede? Maar heilig God, de Heere, in uw hart; en wees altijd bereid tot verantwoording aan ieder die u rekenschap vraagt van de hoop die in u is, met zachtmoedigheid en ontzag. En heb een goed geweten, opdat in datgene waarin zij kwaad van u spreken als van kwaaddoeners, zij beschaamd gemaakt worden die uw goede levenswandel in Christus belasteren. Want het is beter te lijden – als God dat wil – terwijl u goeddoet dan terwijl u kwaad doet.” Dat is dus een grote en uitdagende verantwoordelijkheid, ook voor mij!

Jan Noeverman doet mee aan de Muskathlon in Zuid-Korea. In deze krant schrijft hij regelmatig over zijn voorbereidingen en de vervolgde christenen in Noord-Korea.

Meer berichten