Voor de oplettende wandelaar is er veel te beleven op de Holterberg. Ga eens lekker langs een pad zitten en kijk wat zoal voorbij komt.
Voor de oplettende wandelaar is er veel te beleven op de Holterberg. Ga eens lekker langs een pad zitten en kijk wat zoal voorbij komt. (Foto: )

Op de Holterberg: mierenleeuwen, ze bestaan echt

  Column

door Anton van Beek

HOLTEN - Een insect met een wel heel vreemde naam is de mierenleeuw. Even weten waar je zoeken moet en je kan de mierenleeuw op heel veel plaatsen op de Holterberg vinden.

Het is geen mier en het is geen leeuw. Maar toch is zijn naam goed te verklaren en heeft alles te maken met zijn gedrag. Er zijn een aantal dieren die in hun jeugd zo'n kenmerkend en bijzonder gedrag vertonen dat ook de volwassen dieren er naar genoemd worden. Een ander voorbeeld is de eikenprocessierups. Achter elkaar, in processie, lopen de rupsen naar hun voedselbron boven in een eik. Is de rups eenmaal vlinder geworden, dan verandert zijn naam niet in vlinder maar blijft eikenprocessierups.

Zo is het ook gesteld met de mierenleeuw. Als jongeling, als larve, vangt en eet hij mieren, lieveheersbeestjes en wat er maar in zijn wrede giftige kaken past. Eenmaal volwassen is het een heel ander dier. Een slank vrolijk fladderend libelachtig insect die leeft op planten. Meest vliegen de 'libellen' in het donker, aangetrokken door kunstlicht kan je ze vaak zien fladderen rond een buitenlamp.
Op de Holterberg zijn ze ook en in grotere aantallen dan we wellicht denken. Eitjes worden gelegd langs zandpaden en op andere zanderige plekken, liefst op een plek afgeschermd tegen regen. Uit die eitjes komen larven. En dan gebeurt het….
De piepkleine larve graaft zich in in een zelf gegraven kuiltje in het zand en wacht op prooi. Klein als hij is zijn dat eerst zachte bladluizen. Met het groeien van de larve groeit ook zijn valkuil. Haast heeft hij niet. Twee tot drie jaar heeft hij de tijd om volwassen te worden. Tegen die tijd is hij uitgegroeid tot een gevaarlijk heerschap. In zijn kaken zit gif. Een mier of ander insect die in zijn moordkuil valt is kansloos. Krabbelt de mier weer naar boven dan gooit de mierenleeuw korrels zand naar boven en glijdt het nijvere miertje weer naar beneden. Met zijn kaken worden gif en verteringssappen in de prooi gespoten. Nu is het wachten tot de inhoud van de prooi vloeibaar is. Via dezelfde kaken zuigt hij nu de maaltijd naar binnen. Het omhulsel van de prooi wordt weg gegooid of waait weg. Onderin zijn put, met alleen zijn grote grijpkaken net boven het zand, wacht de leeuw op een volgende prooi. De kuiltjes zijn nu nog overal langs de zonnige zandpaden op de Holterberg te vinden.

Als het kouder wordt, graaft de larve een klein holletje in het zand en gaat in rust, mogelijk zich verlekkerend op de prooien van volgend jaar. Uiteindelijk verpopt de larve zich onder de grond en wordt een vliegend onschuldig insect.

Ga op een zonnige dag eens lekker langs een pad zitten en kijk wat zoal voorbij komt. Bij een valkuil van een mierenleeuw moet u overigens geen hoge verwachtingen koesteren. Er kunnen dagen zo niet weken voorbij gaan zonder enige actie. Een mierenleeuw heeft echt geen haast.

Meer berichten




Shopbox