Jan Wessels.
Jan Wessels. (Foto: Jan Wessels)

Op naar Jordanië deel 5

  Column

door Jan Wessels - Allereerst allemaal de beste wensen voor het nieuwe jaar. Een mooi jaar vol nieuwe uitdagingen. Ook in 2018 mogen we God weer groot maken.

Ik ben vanavond naar de bibliotheek geweest. Daar heb ik een dvd van Jordanië meegenomen, zodat ik alvast een mooie indruk kan krijgen van dit land. Ik krijg dikwijls de vraag: Waar ligt Jordanië nu precies? Daarom heb ik even een landkaart van Jordanië bijgevoegd, zodat je een indruk kunt krijgen van de ligging in relatie met andere landen.

Jordanië grenst onder meer aan Syrië en Irak. Het paradijs lag vroeger waarschijnlijk in Irak, tussen de rivieren Eufraat en de Tigris.
Links van Jordanië ligt het beloofde land Israël met Jeruzalem als hoofdstad. Hier zal Jezus terugkomen op de Olijfberg. Syrië en Jordanië liggen dus tussen het voormalige paradijs en het land Israël.

Vlak voor kerst hadden we een kerstavond met de mannen- en vrouwenvereniging. Het kerstverhaal van mevrouw Kardux was zeer toepasselijk. Het ging over de huidige oorlog in Syrië. Veel vluchtelingen uit Syrië zitten in Jordanië in vluchtelingenkampen. Het kerstverhaal ging over een vrouw die met haar zoon Samuël en dochter Hanna leeft in Damascus, de hoofdstad van Syrië. Haar man was gesneuveld in de oorlog.

Vanuit hun woning, een flat in Damascus, is er eigenlijk niet zoveel te zien. Enkel maar flatgebouwen. Als je goed kijkt is er trouwens iets vreemds met de flatgebouwen. Ze zien er niet uit! Het lijken hier en daar wel halve ruïnes. Je ziet scheuren in de muren, kapotte ruiten en gaten - overal gaten.

Op een dag wacht de vrouw heel lang tot haar zoon Samuël terugkomt uit school. "Samuël, waar was je toch?" Samuël moet huilen. Hij huilt en lacht tegelijk. "Ik kon niet weg van school. In de buurt werd geschoten. Het was te gevaarlijk. Pas toen het rustig was, mochten we weg."

Later in het verhaal wordt het volgende verteld. Op een bepaald moment is moeder met Hanna en Samuël in hun woning. Ineens is er een fel licht en luide knallen. "Knielen", roept moeder. Ze duiken verschrikt weg onder de tafel. Steeds klinken er luide knallen; het lijkt niet te stoppen. Moeder vouwt haar handen: "Heere, bewaar ons". Zachtjes begint ze psalm 91 op te zeggen. Het schieten lijkt eindeloos te duren. Soms klinkt er glasgerinkel. Eindelijk wordt het stil, doodstil. Moeder zucht. Ze is de eerste die onder de tafel vandaan kruipt en dan zegt ze: "Laten we de Heere danken". Na het amen huilt Hanna zachtjes. En Samuël vraagt: "Mam, waarom blijven we nog langer hier?"
Verbaasd kijkt moeder hem aan. Lang blijft het stil. "Ik ga erover nadenken", zegt moeder dan langzaam. "Misschien is het nu de tijd om te gaan."


Op weg naar een van de vele vluchtelingenkampen in de regio. Een ontroerend verhaal, wat mooi aansluit bij de situatie in Syrië en Jordanië.

Nu even iets anders. Morgen is het de laatste dag van mijn afvalchallenge. In totaal ben ik in drie weken tijd nu 6,5 kilo afgevallen. Hier ben ik erg blij mee. Voor de volgende aflevering neem ik jullie mee naar enkele vluchtelingen die nu in Jordanië verblijven.

Tot de volgende keer.

Tussenstand
inzamelingsactie

Wie de nieuwe tussenstand van het bedrag van de inzamelingsactie van Jan Wessels wil zien, kan kijken op www.muskathlon.com

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox