Jan Noeverman
Jan Noeverman (Foto: )
Muskathjan

Brieven

Vorige week maandagavond mochten we als groep Muskathleten voor Zuid-Korea twee mensen ontmoeten die als buitenlanders in Noord-Korea werken. De ontmoeting en de online uitzending gebeurden in het diepste geheim. De identiteit van deze twee mensen en de aard van hun werk moet geheim blijven. Over henzelf en wat voor werk zij doen in Noord-Korea kan ik hier dus niet veel schrijven. Toch deel ik hier graag drie dingen die mij troffen tijdens de ontmoeting met deze werkers in Noord-Korea.

Het eerste was dat ik ergens verwacht had dat zij ‘illegale’ dingen zouden doen in Noord-Korea, bijvoorbeeld actief op zoek gaan naar geheime christenen of de ondergrondse kerk. Dat is niet zo. Integendeel. Het werd heel duidelijk dat zoiets onmogelijk is in een land waarin elke stap die je zet 24/7 gevolgd wordt. Zij werken dus gewoon in Noord-Korea zoals ieder ander dat zou kunnen doen. Door hun werk ontmoeten ze heel veel mensen die op allerlei plekken in Noord-Korea leiding geven. Hoewel zij altijd en overal begeleid worden, kunnen zij zo wel veel meer mensen ontmoeten dan anders mogelijk zou zijn. Juist in dat gewone werk schuilt dus het speciale van hun werk!

Het tweede dat mij in hun verhaal trof was dat zij vertelden dat het geen geheim is dat zij christen zijn, maar dat het onmogelijk is in Noord-Korea openlijk te spreken over het christelijk geloof. Zij willen dat ook bewust niet. Een van hen zei: “Zelf zou ik bereid zijn daarvoor gevangengezet te worden, maar de gedachte dat de ander alleen maar door te luisteren naar de gevangenis zou gaan, is ondraaglijk.” Door de jaren heen zijn er wel veel contacten ontstaan, ook met Noord-Koreanen die vermoedelijk geheime christenen zijn. Als er al gecommuniceerd kan worden, is dat heel beperkt, via briefjes.

Het derde is dat deze avond uit allerlei voorbeelden duidelijk werd dat zij door de jaren heen wel merken dat zij alleen al met hun aanwezigheid in Noord-Korea toch het Evangelie doorgeven. Zoals een van hen zei: “Ook al heb je geen Bijbel bij de hand of ook al kun je niets zeggen, alleen al met je houding kun je iets van Jezus’ liefde uitstralen.” ‘Lifestyle evangelism’ noemden zij het: evangeliseren door je levenshouding. In gewoon Nederlands: geen woorden, maar daden! Soms zeggen daden namelijk meer dan woorden.

Op de terugweg in de auto moest ik denken aan de woorden van Paulus uit 2 Korinthe 3. Hij schrijft daar dat de christenen in Korinthe als brieven zijn, die getekend en gelezen worden door alle mensen. Brieven van Christus, die niet met inkt geschreven zijn, maar door de Geest van de levende God. De gedachte die in mijn hoofd bleef hangen was: welke boodschap lezen de mensen om mij heen in de brief van mijn leven?

Jan Noeverman doet in oktober mee aan de Muskathlon in Zuid-Korea. Hij schrijft over zijn voorbereidingen en de vervolgde christenen in Noord-Korea. 

Meer berichten