Jan Noeverman
Jan Noeverman (Foto: )
Muskathjan

Kwetsbaar

Kwetsbaar. Dat woord of daarvan afgeleide woorden lees of hoor ik vaak de laatste weken. In verschillende artikelen lees ik dat het coronavirus de kwetsbaarheid van mensen zichtbaar maakt. Sommigen schrijven dat deze crisis de kwetsbaarheid van onze economie en maatschappelijke structuren laat zien.

Anderen wijzen juist op de (veer)kracht die de crisis in de samenleving losmaakt en mensen met elkaar verbindt. Op allerlei plekken ontstaan er namelijk mooie initiatieven waarbij mensen elkaar helpen en naar elkaar omzien.

Weer anderen zeggen dat de kwetsbaarheid van de natuur door deze crisis zichtbaar wordt en wijzen erop dat de natuur juist nu herstelt. De lucht bijvoorbeeld is op veel plekken duidelijk schoner dan eerder. Daarnaast hoor ik regelmatig over de zorgen die er in deze crisistijd zijn over de kwetsbaren in onze samenleving. Meestal wordt dan gedacht aan mensen op hoge leeftijd, mensen in zorginstellingen, mensen in eenzaamheid, mensen die om welke reden ook niet voor zichzelf kunnen zorgen of in hun levensonderhoud kunnen voorzien.

Kwetsbaar, dat zijn de patiënten op de IC. Zij lijden en sterven vaak in eenzaamheid. Kwetsbaar zijn de nabestaanden, die niet of nauwelijks afscheid kunnen nemen van hun geliefde. Kwetsbaar blijken ook de zorgverleners, de IC- verpleegkundigen en IC-artsen. Zij maken dingen mee die alleen in oorlogstijd denkbaar zijn. Kwetsbaar zijn de vele ondernemers en ZZP’ers die hun werk dreigen kwijt te raken of al kwijtgeraakt zijn. Kwetsbaar zijn de kinderen in een onveilige thuissituatie. Kwetsbaar zijn de mensen die gebukt gaan onder huiselijk geweld. Kwetsbaar zijn de dak- en thuislozen. Kwetsbaar zijn de miljoenen vluchtelingen in erbarmelijke omstandigheden in de vluchtelingenkampen. Kwetsbaar zijn de miljoenen kinderen die in armoede leven.

Kwetsbaar. Volgens Van Dale betekent het woord: vatbaar voor verwonding of ander onheil. Kwetsbaar zijn we dus allemaal. Meer dan ooit dringt dat besef door: ik ben zelf ook kwetsbaar. Ja, mijn werk op de hogeschool gaat “gewoon” door. Ja, ik ben nog gezond en mensen in mijn omgeving ook. Ja, ik heb geliefden om mij heen.

En toch zie ik om mij heen een gebroken werkelijkheid. Een werkelijkheid die mij vaak verwart. Hoe gewoon is het leven van veel mensen nu eigenlijk nog? Hoe ziet volgende week eruit? Hoe belangrijk is mijn werk eigenlijk terwijl de hele wereld in brand lijkt te staan?

Inmiddels is de Muskathlon naar Zuid-Korea verplaatst naar begin oktober.

Ook toekomstplannen blijken kwetsbaar. Ik vind het lastig te leven bij de dag van vandaag en mij geen zorgen te maken voor de dag van morgen. Maar tegelijk besef ik meer dan ooit dat Jezus Christus gisteren, vandaag en in de toekomst dezelfde is. Hij verandert niet! In dat vertrouwen mag ik ook in de nieuwe week mijn werk doen, mijn trainingen voor de Muskathlon afwerken, omzien naar anderen, en blijven bidden voor al die kwetsbaren in de wereld.

Jan Noeverman doet in oktober 2020 mee aan de Muskathlon in Zuid-Korea. In deze krant schrijft hij regelmatig over zijn voorbereidingen en de vervolgde christenen in Noord-Korea. 

Meer berichten