Jan Noeverman
Jan Noeverman (Foto: )
Sport

Bedreiging

Toen ik mij twee weken geleden afvroeg of de Muskathon in Zuid-Korea wel door kon gaan, was er in Nederland nog geen sprake van het coronavirus. Nu, twee weken later, is de situatie in Nederland sterk veranderd. Het coronavirus en de gevolgen ervan worden steeds zichtbaarder en voor steeds meer mensen voelbaar. Evenementen en sportwedstrijden zijn afgelast, toeristische attracties en musea gesloten, hogescholen en universiteiten bieden alleen nog afstandsonderwijs aan, etc. Wie verkouden is, snottert, keelpijn of koorts heeft moet thuiswerken. Steeds meer mensen blijken besmet, ziekenhuizen en zorgwerkers krijgen het drukker, de situatie voor kwetsbare ouderen en zieken wordt steeds dreigender. Veel mensen zitten thuis, verplicht of vrijwillig. Voor veel ouderen en zieken komt daar eenzaamheid bij. Bezoek van kinderen of kleinkinderen wordt steeds lastiger, buitenshuis gaan ook.

Van echte paniek is tot nu toe in Nederland geen sprake. Wel voelen velen van ons zich blijkbaar zodanig bedreigd dat we bepaalde spullen in grote hoeveelheden inslaan, zoals WC-papier. Inmiddels zijn de schappen in de supermarkten half leeg. Een werkelijk tekort aan producten is er nog niet, maar het lijkt erop dat mensen op zoek zijn naar zekerheid in deze onzekere tijden. Een goed gevulde voorraadkast geeft blijkbaar houvast. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat dit deels ook berekenend gedrag is: als er tekorten ontstaan dan kunnen mensen bijvoorbeeld WC-papier tegen woekerprijzen aanbieden.

Zo raakt iedereen in Nederland steeds meer in de ban van de voortdurende bedreiging van het coronavirus en de gevolgen daarvan. Het maatschappelijke leven komt deels tot stilstand. Ook de zondagse kerkdiensten kunnen niet meer door kerkgangers worden bezocht, of slechts door een handjevol aanwezigen.

Het doet mij regelmatig denken aan de situatie van vervolgde christenen. In heel veel landen, zoals in Noord-Korea, leven christenen in een situatie van voortdurende bedreiging. Zij moeten vaak geïsoleerd leven, verborgen, zonder sociale contacten. Zij kunnen vaak niet deelnemen aan het maatschappelijke leven, en hebben geen of nauwelijks mogelijkheden om elkaar te ontmoeten. Wereldwijd gaat het om ruim 260 miljoen mensen die dagelijks in zulke bedreigende omstandigheden moeten leven.

Veel vervolgde christenen hebben geleerd ondanks alles te vertrouwen op de HEERE. De verhalen van de vervolgde kerk laten zien dat God kracht, rust en redding geeft, in welke omstandigheden dan ook. Ik denk aan de woorden van Psalm 56:4: “Op de dag dat ik vrees, vertrouw ik op U.” Of Psalm 27:1 “De HEERE is mijn licht en mijn heil, voor wie zou ik vrezen? De HEERE is mijn levenskracht, voor wie zou ik angst hebben?... Al belegerde mij een leger, mijn hart zou niet vrezen; al brak er een oorlog tegen mij uit, toch vertrouw ik hierop.” Met die woorden mogen we elkaar de komende periode bemoedigen. En laten we vooral de komende weken omzien naar elkaar en delen vanuit onze overvloed. Dat zit soms in kleine dingen. Zoals WC-papier!

Jan Noeverman zou in april 2020 meedoen aan de inmiddels afgelaste Muskathlon in Zuid-Korea. In deze krant schrijft hij regelmatig over zijn voorbereidingen en de vervolgde christenen in Noord-Korea. 

Meer berichten