Bert Heerink noemt de muziek op het centraal staande album Sticky Fingers 'lamlendig goed'. ,,Pas op: dat bedoel ik positief. Het album klinkt heel slopend en zo is dat ook precies bedoeld."
Bert Heerink noemt de muziek op het centraal staande album Sticky Fingers 'lamlendig goed'. ,,Pas op: dat bedoel ik positief. Het album klinkt heel slopend en zo is dat ook precies bedoeld." (Foto: )
Parkgebouw

The Rolling Stones' Sticky Fingers

Op vrijdag 24 januari om 21.00 uur kan men het live meemaken tijdens één van de eerste try outs in Parkgebouw Rijssen. Met Bert Heerink, Jan Akkerman en de Bombita's

Door Willem Jongeneelen

Rijssen - Brown Sugar, Wild Horses, Dead Flowers, Sister Morphine. Zomaar vier monumentale songs van het bijna 50 jaar geleden verschenen legendarische album Sticky Fingers van The Rolling Stones. De plaat met de mooiste hoes allertijden - die met die echte ritssluiting, vervaardigd door kunstenaar Andy Warhol - is een halve eeuw oud. Prima gelegenheid voor een Nederlandse superformatie om de muziek van precies dat album, en andere bijpassende tracks van The Rolling Stones, eens te herinterpreteren. Bert Heerink: ,,We zijn geen tribute band, wel een verzameling geweldige muzikanten. We trekken de muziek naar ons toe. Jan Akkerman zei: Ik ga die songs natuurlijk wel spelen zoals het eigenlijk moet!"
De band die met het materiaal van The Stones het theater ingaat liegt er niet om. Onder leiding van gitarist Rob Winter (Kayak, Marco Borsato, Guus Meeuwis) buigt de LA Liveband zich opnieuw op een legendarisch album. Winter: ,,De basisband is dezelfde als die zich op The Joshua Tree van U2, Brothers In Arms van Dire Straits en vorig jaar nog op Born In The USA van Bruce Springsteen, die laatste met zanger Erwin Nyhoff, stortte. Die platen werden helemaal integraal gespeeld. Sticky Fingers is een totaal andere plaat dan die andere. We kwamen er bij het materiaal van die plaat al snel achter dat het vooral zaak is als band lekker te gaan spelen. Ik bereid alles op dezelfde manier voor als de andere projecten, maar op dat podium kunnen we ook zomaar alles loslaten."
Bij de stem van zanger Bert Heerink (Vandenberg, Kayak, My Brainbox) denk ik trouwens ook niet meteen aan de klankkleur en timing van Mick Jagger. Heerink lacht. ,,Dat klopt. Ik probeer zaken wel te houden zoals ze zijn. Ik ga niet forceren zoveel mogelijk op Jagger te lijken. Ik zal een middenweg zoeken tussen Jagger en mijzelf. Bovendien zing ik niet alle lead vocalen. The Bombitas (o.m. van Herman Brood) zijn deze tournee ook van de partij. Lies Schilp en Inge Bonthond zingen bijvoorbeeld Brown Sugar, maar ook andere tracks. Onze stemmen laten we heerlijk wisselen. Het gaat vooral een muzikaal feest worden, want omdat de plaat te kort is voor een theatervoorstelling zullen er na de pauze nog een pak bij de setting passende hits gespeeld worden. Daar zal bijvoorbeeld Jumping Jack Flash bij zitten. Heerlijk om live te spelen."
Bert Heerink noemt de muziek op het centraal staande album Sticky Fingers 'lamlendig goed'. ,,Pas op: dat bedoel ik positief. Het album klinkt heel slopend en zo is dat ook precies bedoeld. Het studioalbum klinkt alsof het live ergens is opgenomen. Soms met het gevoel ergens aan de rand van de Mississippi zelfs. Geheel vrijblijvend. Dat 'lamlendige' gevoel in bepaalde songs maakt het album zo goed. De plaat is ook gemaakt met de inmiddels vlak bij mij in de buurt wonende gitarist Mick Taylor, een bluesjongen feitelijk. Muzikaal klikte het prima met Keith Richards, op persoonlijk vlak lag dat duidelijk anders, zo begreep ik."
Heerink: ,,Veel meer dan The Beatles waren The Stones een echte live band. Keith Richard heeft wel een bijzondere stijl ontwikkeld. Jan Akkerman is echt fan van hem. Al zei hij laatst wel, eigenwijs als hij is, dat hij die songs nu eigenlijk wel gaat spelen zoals het moet. Jan mag ook van Rob Winter zijn plan trekken. Jan speelt trouwens nooit iets twee keer hetzelfde. Rob opereert als bandleider en legt een deken van zekerheid waarop het voor de anderen lekker spelen is. En Jan is Jan. Een speciaal karakter, met een gebruiksaanwijzing volgens sommigen. Dat valt mee, zeker als je leuke dingen met hem doet."
Rob Winter noemt zichzelf geen wedstrijdgitarist. Er zal geen egostrijd op het podium tussen de twee gitaristen ontstaan. Wel was Rob positief verrast dat Jan Akkerman direct ja zei op de vraag of hij in dit project met muziek van The Rolling Stones wilde stappen. ,,Later bleek waarom. De nog jonge Jan Akkerman heeft in de jaren zestig regelmatig in Duitsland gespeeld. The Rolling Stones waren toen al een hele grote band en Jan heeft veel oud materiaal destijds al gespeeld."

www.parkgebouw.nl

Meer berichten