Wat een plek moest worden 'Ter ontspanning en vermaak van arbeiders' werd een opvangtehuis voor vluchtelingen. Dát begin heeft de Oude Dame gemaakt tot wie ze is. Foto: Parkgebouw.
Wat een plek moest worden 'Ter ontspanning en vermaak van arbeiders' werd een opvangtehuis voor vluchtelingen. Dát begin heeft de Oude Dame gemaakt tot wie ze is. Foto: Parkgebouw. (Foto: Team Parkgebouw)

'Het verleden maakt ons wie we zijn'

door Team Parkgebouw

In 1915 werd een Belgisch meisje als vluchteling van Eerste Wereldoorlog opgevangen in het Parkgebouw. Samen met haar moeder en veel andere landgenoten had ze lang gereisd. Te voet, bang en zonder eten kwamen ze aan in Rijssen. Haar vader vocht aan het front. Het was maar de vraag of ze elkaar ooit weer zouden zien.

RIJSSEN - De eerste dagen in Rijssen waren het meisje en haar moeder vooral bezig met overleven. Ze probeerden hun leven in dit kleine onbekende stadje een beetje vorm te geven. Samen bouwden ze een dagelijks ritme op. Opstaan, matras opvouwen, overkleding aan en dan naar de zaal waar het ontbijt werd uitgedeeld door werknemers van Ter Horst. Uit een grote koperen ketel schonk men koffie. En brood was er genoeg...

Gevoel van vrede
Na een paar dagen mocht het meisje van haar moeder na het ontbijt even naar buiten. Ze liep het trapje af en ging op de onderste tree zitten. Om zich heen kijkend voelde ze dat de overheersende angst een beetje begon te verdwijnen. Het was vredig hier. De wind blies ritselend door de jonge boompjes in het park. Het water van de vijver klotste zachtjes tegen de houten wal. Ze rook de frisse adem van de lente. En dichtbij hoorde ze het tokken van krielkipjes. Ze sloot haar ogen. Wat er ook zou gebeuren, dit gevoel van vrede wilde ze vasthouden. En meenemen, als ze straks weer naar huis zouden gaan. Want ze wist zeker dat dat zou gebeuren... En tot die tijd zou ze er hier het beste van maken. Ze stond op en liep naar de grote zaal. Vanmiddag zou er een bekende acrobaat komen om de sleur van de dag voor de kinderen wat te doorbreken. En er werd gefluisterd dat binnenkort ook Koos Speenhoff zou komen, een bekende Nederlandse toneelspeler. Natuurlijk was het vreselijk dat ze vader moesten missen. Maar ze was blij dat ze hier waren gekomen om alle verschrikkingen van de oorlog even te vergeten.

Sinds de oorlog uitbrak en ze afscheid van vader moesten nemen, was het mooie gezicht van moeder getekend door zorgen en honger. Vaak hadden ze moeten schuilen, op de koude bosgrond moeten slapen en angstig bescherming bij elkaar moeten zoeken. In de grote zaal ging ze zitten op één van de houten stoelen. En terwijl het gordijn langzaam opende, voelde ze de hand van haar moeder in die van haar glijden. Ze keek naast zich. Op het gezicht van haar moeder lag een warme glimlach. Niemand wist wat er komen ging, maar voor nu was het heel even goed...

Opvangtehuis
Wat een plek moest worden 'Ter ontspanning en vermaak van arbeiders' werd een opvangtehuis voor vluchtelingen. Dát begin heeft de Oude Dame gemaakt tot wie ze is. Dit mededogen voor de medemens heeft haar bepaald. Want nog steeds is het Parkgebouw een plek waar we niets liever willen dan het toveren van een glimlach op ieders gezicht. Door er te zijn en te blijven voor iedereen!

Na de Eerste Wereldoorlog werd op 20 december 1919 de Oude Dame officieel geopend. Daarom vertonen we op 14 december. de film 'Riessen in 'n kiekerd'. Er worden oude beelden vertoond van de 'bedrijvigheid' in Rijssen. In samenwerking met de stichting Klassiek voor iedereen, het Rijssens Museum en een klein ensemble van het Orkest van het Oosten.

Tickets voor deze film (à 8 euro inclusief verenigingskosten) én al onze overige voorstellingen 'voor iedereen', zijn te verkrijgbaar op de website

Meer berichten