Foto: Parkgebouw

Een dag als alle dagen in Parkgebouw

door Team Parkgebouw

RIJSSEN - Laten we eens op tijd beginnen met het verhaal voor volgende week. Die gedachte ging vooraf aan het schrijven van deze zin. Het is nu woensdag. Maandag voor 12.00 uur moet het artikel ingeleverd zijn. Tijd genoeg! Even een kopje koffie halen…

'Ping' klinkt het aan de Harmeling Receptie. Terwijl het koffiekopje vol pruttelt, lopen we naar de balie, waar één van onze vaste gasten staat om de bestelde tickets voor het nieuwe seizoen op te halen. Hij vraagt hoe de verkoop gaat en enthousiast vertellen we dat die enorm goed loopt. We keuvelen nog over wat ditjes en datjes totdat de telefoon gaat. Een zaalreservering voor een zakelijk congres in november. Daar kunnen we natuurlijk alles over vertellen en tien minuten later hangen we weer op. We lopen even naar de zaal om met onze technische collega te overleggen over de bijeenkomst van vanavond.

Een groep enthousiaste organisatoren komt een presentatie geven over de organisatie van een festival. Terwijl we staan te kletsen, komt de partner van onze net bevallen collega binnen met beschuit met muisjes. Daar zeggen we geen 'nee' tegen natuurlijk, want ons allereerste Park-kindje, dát moeten we vieren! Eindelijk mag deze newborn zijn prachtige rompertje met het gouden Parkgebouw-logo aan. We kunnen niet wachten om hem én de nieuwbakken mama te zien. De beschuit is op, tijd om weer aan het werk te gaan. Waar waren we gebleven? Oh ja, het artikel… we lopen naar de Harmeling Receptie waar onze stagiaire net een telefoontje in de wacht zet. Een zanger die graag zijn try out wil boeken in onze kleine zaal. Die nemen we maar even. We praten over zijn voorgaande voorstelling en spreken af dat we contact houden. 'Hallo!' Voor ons staat een bekende van de Rijssense bieb. Oh ja, de afspraak over het Junior- en Groot Dictee. Ieder najaar werken we hier aan mee door onze mooie Oude Dame beschikbaar te stellen. Na het overleg is het middaguur alweer lang verstreken. We gaan maar eerst een hapje eten. We hebben net de eerste tosti achter de kiezen wanneer twee dames met een hondje het terras op lopen. 'Ach nee toch!', roepen we in koor. Daar is onze oud-collega. Ze verhuisde tot onze grote spijt een aantal jaren geleden naar het zuiden van het land. We kletsen wat en beloven elkaar dat we binnenkort écht uitgebreid moeten gaan bijpraten. Wanneer zij en haar moeder de poort uitlopen en wij aanstalten maken om weer achter de computer te kruipen, zien we vanaf de Bunder gasten het terras op komen lopen. Ze zijn net naar de gratis vogelshow geweest en hebben zin in een ijsje en een drankje.

We glimlachen en leggen ons er maar bij neer. Soms zijn er van die dagen dat je takenlijst geen prioriteit meer heeft, maar de uren worden ingevuld met andere - óók belangrijke - zaken.

Wanneer we aan het eind van de middag alles op hebben geruimd en de deur sluiten, staat onze laptop nog rustig op het bureau te wachten, met één zin op het verder witte vlak. De cursor knippert uitnodigend. Vooruit dan maar. Eerst nog wat te drinken. We lopen naar het restaurant en beginnen te lachen. Daar, naast het apparaat, staat een ijskoude koffie. Geeft niets, ooit hebben gehoord dat koude koffie heel goed is voor de huid. En dat vinden wij, dames, een heel fijn idee!

Meer berichten




Shopbox