In het natuurmuseum Holterberg is een bever van dichtbij te bekijken.
In het natuurmuseum Holterberg is een bever van dichtbij te bekijken.

Van de Holterberg naar het Holterbroek

door Anton van Beek

Zo'n honderdvijftig duizend jaar geleden in de derde ijstijd werd de Holterberg opgestuwd door het landijs. IJsmassa's bedekten bijna geheel ons land. Een enorme gletsjer bewoog zich zuidwaarts door het IJsseldal. De immens grote massa van de gletsjer plooide zand voor zich uit en zijwaarts. Zo ontstond naar het westen toe de Veluwe en naar het oosten de Holterberg en andere heuvels. Toen het ijs verdwenen was door het stijgen van de temperatuur bleven de heuvels achter.

Het brede door het ijs gevormde dal dat achterbleef werd uiteindelijk een moeras, in stand gehouden door het water mede uit de heuvels. Ten westen van Holten ontstond zo een nat gebied, het Holterbroek. In de zomer konden onze voorouders er hun vee weiden, maar vaak was het er veel te nat. Er leefden dieren die houden van een nat gebied, zoals visotters en bevers.
Nog steeds voedt de Holterberg het Holterbroek. Regen gevallen op de heuvel komt er uiteindelijk als kwelwater na meer dan honderd jaar weer naar boven. Maar een moeras is het niet meer. Door tal van afwateringssloten wordt het kwelwater afgevoerd en belandt uiteindelijk in de IJssel. Een prima weide en weidevogelgebied. Maar onlangs dook er een gast op die er sinds mensenheugenis niet meer was gezien, een bever. En aan de sporen te zien was het een volwassen dier. Eentje die niet kijkt op een boompje meer of minder. Onmiskenbaar zijn in het Holterbroek knaagsporen van een bever te vinden.

Bevers doen het de laatste jaren goed in ons land en zijn bezig aan een heuse opmars. Regelmatig worden bevers gezien in de IJssel en via de Schipbeek en een paar zijtakken is er een rechtstreekse verbinding met het Holterbroek. Vistrappen in de Schipbeek helpen, maar zijn niet eens echt nodig. Een stukje wandelen over land is geen probleem.

In Holten hebben we waarschijnlijk te maken met een eenling, een zwerver. Maar wie weet zijn er meer onderweg of is zwerver terug gezwommen en haalt hulp. Een beverburcht van takken is er niet. Bevers graven ook holen in dijken. En dat is minder. In Limburg worden om die reden de dieren al bejaagd.

IJzersterk en waterdicht
Het natuurmuseum op de Holterberg heeft een bever in de collectie. Daar kan je zien wat een geweldige voortanden het dier heeft. Oranje gekleurd, ze bevatten ijzersterk glazuur en groeien als maar door. Maar met al dat geknaag slijten de bijtelscherpe tanden en is er evenwicht in groei en slijtage. Zijn pels is waterdicht met twintigduizend haren op elke vierkante centimeter. Haren mist het knaagdier echter op zijn brede geschubde staart, die hij gebruikt als roeispaan. Wil je een bever van heel dichtbij bekijken? Kom dan naar het natuurmuseum op de Holterberg. Je zal verbaasd staan hoe groot het dier is.


Meer informatie over het natuurmuseum Holterberg is te vinden op de website

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox